Google+ Followers

25 Kasım 2013 Pazartesi

Hasbelkader

Alışmayı öğrenemedim, yokluğa ve varlığa.
Hayatım hasbelkader ilerliyor.
Her sabah, aynı büfeye gidip,
"Abi Samsun..." demeye alışamadım.

Canım sıkılır, sigara yakardım.
İzmaritte "Samsun" yazardı, şaka gibi di mi ?
Ve bir kelime bir çok şeyi doldururdu içime,
Yoldan geçen bi otobüse atlayıp " Abi gider mi Samsun'a?" diyesim gelirdi.

Öğrenemedim ben hiç, olmayışını öğretemediler.
Kim biliyor ki, kim gidecek, kimi kime bırakıp gidecek?
O yüzden bitsin istiyorum bazen, benim yerime biri,
Nefes alsın, ve, ve o da özlesin, banane.

Gözün deniz arar buralarda, ruhun sıkılır.
Gören "abiş" diye sarılmaz sana.
Otobüsten indiğinde durakta kimse beklemez,
Ve batağa "o" üç adamla oturamazsın.

Kapında ismini sayıklayan bir kardeş yerine,
06:45 alarmını bulursun başucunda.
Ve kimse "oğlum" diye çağırmaz, ararsın.
Ne kadar istemesen de, yine birileri için,
Kendine iyi bakarsın.

"Bu yazı senin için canımın içi."

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder