Google+ Followers

15 Kasım 2013 Cuma

O Esmerdi, Ben Megaloman

Her akşamdan sonra sabah olurdu.
Ay doğar, güneş batar,
Uyur, ve uyanırdık.
Ayrı yatakların aynı tarafında.

Her yağmurdan sonra alkım düşerdi bulutlara.
Her damla diğerinden ayrılır, yere düşer,
Biz iç geçirir, seyre dalardık.
Ayrı şehirlerin aynı zamanında.

Zamanın birinde bir olsaydık derdim.
Kaf Dağı'nın ardında mutlu kalsaydık.
Seni leylekler kalbime koyup, uçursaydı,
Gecesiz yerlerin ayazına doğru.

Aklımda kaldı, dilimde durdu bazı şeyler.
Keşke hayat iğrenç bi espriden ibaret olsaydı değil mi?
Şayet, ondan sonra on bir gelmedi hiç.
Sustu yüzüm, güneşi cebime koydum.

Konuşmazken bile birbirimizi düşünürdük, hissederdim.
Ama o daha çok isterdi hep, heyecanlanırdı...
Zamanı sardık ellerimize, sımsıkı tutuştuk sonra.
Kapandı yaralar, ellerim onun oldu.

Hayran kaldığımız masallardaki gibi...
Gün doğar, gece içime batardı.
Ve gökten üç elma düştü, üçü ona, o bana.
Ve çünkü o esmer, ben megalomandım.

ithafım var bu yazıya. okuyanlara teşekkürler.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder