Google+ Followers

31 Ocak 2014 Cuma

Vasıfsız

Hayatımda tanıdığım en vasıfsız insanım ben.
Senden sonra bir varlığım kalmadı.
Ne vardıysa yok oldu,
Ne de yokluğun bende kaldı.

Hissetmediğimi farkettim, farketmediğimi öğrendim.
Öğrenmediğimi gördüm, görmediğimi sandım.
Senden sonra neye dokunsam tuz buz,
Neyi istesem bin parça,
Kendimi sensiz, seni sonsuz buldum.

Kendimden çok seni sevdim, ve senden çok kendini.
Ve kendimde bulduğum her şey sende bitti, kendiliğinden.
Bir başımaydım bıraktığında.
Hala aynı noktadayım.
Son cümleni kurduğunda,
Ellerime bıraktığın ve bana bahşettiğin noktada.
Ben iste, sadece şunu bilemedim.
O noktayı o cümlenin sonuna mı koymalıyım,
Yoksa bu hayatın sonuna mı...

Hayatımda tanıdığım en vasıfsız insanım ben.
Beklentim yok, bekleyecek zamanım yok.
Önümde onlarca yıl belki, günler, saatler.
Ama bekleyecek ne bir dakikam, ne de bir saniyem yok.
Vasıfsız bir adamım ben.
Üç yaşında bir kardeşim, ve onun beni koyduğu tahttan başka,
Hiçbir şeyim yok.

22 Ocak 2014 Çarşamba

Hoş kalamadım affet kadın.

Sen. Gülümse derken. Ağlatan kadın.
Sen. Seviyorum derken bile ayri sevdiren.
Sen sevdiğim. Sen taptığım.
Sen beni istemeyen. Güneşim dediğim. Hayatımsın kadın.

Sen. Bak derken kör eden kadın.
Sen öldüğüm. Uğruna içimde kimleri.
Neleri öldürdüğüm kimleri boğduğum kadın.
Sen. Gel derken. Arkanı dönüp giden kadın.

Sen. Adını duyduğumda şarkının sesini biraz daha açtığım.
Sen beni kolay ölümden alıp.
Hayata saplayan kadın.
Sen kadın.
Sen beni Ankara'dan tutup. Kalbine mıhlayan kadın.

Sen. Artık. Sevdiğim. İstemediğim.
Sen artık çelişkileriminsin kadın.
Sen benim günümü söndürdün.
Artik gecem, ay'ımsın kadın.

 Sen hoşçakal derken, boş bırakıp giden kadın..
Sen son kez adın geçtiğinde, adına şiirler yazdıran kadın.
Sen iyi geceler dileyip uyutmayan.
Sen dünyamın sonuna kurulmuş uçurum, figansın kadın.