Google+ Followers

31 Ocak 2014 Cuma

Vasıfsız

Hayatımda tanıdığım en vasıfsız insanım ben.
Senden sonra bir varlığım kalmadı.
Ne vardıysa yok oldu,
Ne de yokluğun bende kaldı.

Hissetmediğimi farkettim, farketmediğimi öğrendim.
Öğrenmediğimi gördüm, görmediğimi sandım.
Senden sonra neye dokunsam tuz buz,
Neyi istesem bin parça,
Kendimi sensiz, seni sonsuz buldum.

Kendimden çok seni sevdim, ve senden çok kendini.
Ve kendimde bulduğum her şey sende bitti, kendiliğinden.
Bir başımaydım bıraktığında.
Hala aynı noktadayım.
Son cümleni kurduğunda,
Ellerime bıraktığın ve bana bahşettiğin noktada.
Ben iste, sadece şunu bilemedim.
O noktayı o cümlenin sonuna mı koymalıyım,
Yoksa bu hayatın sonuna mı...

Hayatımda tanıdığım en vasıfsız insanım ben.
Beklentim yok, bekleyecek zamanım yok.
Önümde onlarca yıl belki, günler, saatler.
Ama bekleyecek ne bir dakikam, ne de bir saniyem yok.
Vasıfsız bir adamım ben.
Üç yaşında bir kardeşim, ve onun beni koyduğu tahttan başka,
Hiçbir şeyim yok.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder