Google+ Followers

14 Mart 2014 Cuma

Anılar acıtır

Birçok şey gereksizken, bazı anılardan olup bir anda çıkıyorsun karşıma, Eve döndüğüm son köşeden, gözümü çevirmemle parlıyorsun gözlerinle. Ve sen, birçok şey oluyorsun birden, yeniden, sığınıyorsun eski bir anıma. Yeniden kağıda kaleme koşuyorum, her hatırladığımda yazarım diye eskittiklerinle. Kalbim bir kanser hücresi. Karanlık. Tek kişilik. Bakmışım, sen olup yeni br filiz yeşeriyor içimde. Son oluyor bu seni sevdiğim, her zaman söylediğim gibi, Yaprakların günahıma dökülüyor, anılar büyüyüp, acıtıyor. Bazen sırf zaman geçsin diye özlüyorum mesela seni. Hayatımdan birkaç günü siliyorum hatıran her acıttığında. Ama en çok, yazdıklarım bile benim değil, ona üzülüyorum aslında. Yanı, yolda beş kuruş bulmuş bir çocuk bile hor görebilir beni. Gururunu hiçe saymazsan, sahip olamıyorsun, ona, ait olamıyorsun. Sırf bu yüzden, ayrı bir nefret duyuyorum sana, şiirimi bile bana bırakmıyorsun. Ben kalemime bakıyorum, o, ismini farklı kelimelerle hatırlatıp duruyor bana. Bir an için aniden geliyorsun aklıma, yine eski bir anı olup acıtıyorsun...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder