Google+ Followers

19 Nisan 2014 Cumartesi

Hatıranıza saygı duymuyorum

          İnsan bozuk tohum dediler. Dediler ve inanmadık. Çünkü zaten kırıktı içimiz, buruktu, kabullenmedik. Yapamayacağımızdan değil, biz bu yeşil hayallerdeki bozuk olanlardık. Ve biz hep kırıldık, utanmaktan utanarak, yanlıştan korkup yalnız olarak, doğruya değil kabullenilene taparak yaşadık.
          Ben ise insan olmaktan çıktım hatıranızda, isminiz geçince gülemem artık. Geç kalınmış bir yaşama isteğim var, sonbaharda açmaya çalışan bir papatyanın ümidiyim bu sıralar, bozuk, kırık, ve bulut görmeyen. Şimdi hanginiz taht kurup buyur etse beni kalbine, önce gitsin, ve ümidi olduğum papatyaları koysun insanlığımın kabrine.
          Anlayın, eskiden diye başladığım her cümlede sizi ayırmaya çalışmak yoruyor beni artık. Siz anladım ki tanırkendi gönlüme güzelliğiniz. Tanıdım ve bitti artık özel'liğiniz. Büyüdüm açtığınız yaralarla, ve artık ben, hatıranıza saygı duymuyorum.
          Size diyorum, sevgili eski sevgililerim. Unutup sildiklerim. Yüzünü bile görmek istemediklerim. Sesini bile ayrı sevdiklerim. Yine olsa yine seveceklerim. Gönül arsız be, işte o yüzden, bunlar sizin isimleriniz. Bakın, aklınızda bulunsun, eski kelimesi son değildir hiçbir zaman, ama hepiniz teker teker sabah rüzgarı olup gittiniz hayatımdan. Ve şimdi hepiniz mutlu, huzurlu, başka biriyle başka bir yerlerdesiniz. O yüzden sizi insanlığımla birlikte gömdüm o kabristana. Şimdi ise, "Tuna" diye bağırdığınız hiçbir şeyi anlayamıyorum, ve artık, hatıranıza saygı duymuyorum...
          Hayatım ne gariptir, öyle ki bir ben bir de yaradan bilir hepinizi. Çünkü herkesin olduğu gibi, gördüğü kadar, ve duyabildiği ölçüde değil umutlarım artık. Bunu da O'ndan öğrendim, varlığını bilmeden çünkü, sadece onu sevebildim.
          Ama neyse ki, olgunlaşıyor insan, yazılanlar saçma, görülenler eksik,  duyulanlar sessiz, ve hissedilenler yetersiz kalıyor. Herkes bu koca çınarda bir yaprak olup, her sonbahar dökülüyor yine. Ben ise yeni yeşil yapraklar istiyorum artık bu hayata. Her sene, her ayrılık, her aşk, her ümit, her yeni başlangıçta olduğu gibi, yeni hayal kırıklıklarıyla dolmak istiyorum.
          Diyeceğim o ki, yetmedi gücünüz beni, ne acıdan öldürmeye, ne yokluğunuzla imtihan etmeye, ne varlığınızı lütuf eylemeye. Başkaları yakıyor artık canımı bilin isterim, her zamanki gibi de agresif, takıntılı, kıskanç biriyim, değişmedim, merak etmeyin...
          Ama en önemlisi, başkalarına yer bıraktığınız, rotasyonu çoğalttığınız, yeni nesillerin önünü açtığınız, ve evleneceğim kadının siz olmadığını bana acı bir dille anlattığınız için, ayrıca beni bugünkü sağlamlığıma, bugünkü kuruluğuna gözlerimin, ulaştırdığınız için, yeni ufuklara, sonsuz teşekkür ediyorum. Ve tekrar söylemeyi bir borç bilirim kendime. Eski dediğim her şey sizlersiniz hayatımda, ve ben. Artık ben, hatıranıza saygı duymuyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder